Briljanten huwelijk voor echtpaar Schoorl

ZEVENBERGEN – Op 27 september 1961 gaven Jos en Tineke Schoorl elkaar het jawoord. Het regende die dag. “Maar ze zeiden toen al: als het regent op je trouwdag, krijg je een lang en gelukkig huwelijk,” vertelt Tineke. Vijfenzestig jaar later kunnen ze daar samen om lachen. De voorspelling lijkt in ieder geval aardig te zijn uitgekomen. En wie vraagt wat het geheim is, krijgt geen ingewikkelde levenswijsheid. “We hebben het samen uitgevochten,” zegt Tineke nuchter.

Voor hun 65-jarig huwelijk kwam burgemeester Aart-Jan Moerkerke persoonlijk feliciteren. Hij nam ruim de tijd voor het echtpaar, luisterde geïnteresseerd naar hun verhalen. Jos en Tineke hebben na 65 jaar samen bepaald geen gebrek daaraan.

Een mooie meid in de garderobe
Hun geschiedenis begon in Hilversum, waar Jos in de horeca werkte. Hij begon als piccolo en zag daar op een dag Tineke verschijnen. Haar moeder en tante verzorgden de garderobe. Jos weet het nog precies: “Daar stond zo’n prachtige meid.” Er was alleen concurrentie. Een andere jongeman, Jan, had eveneens belangstelling voor Tineke. Er volgde zelfs een bioscoopbezoek aan The Bridge on the River Kwai. Uiteindelijk werd het toch Jos. Tineke glimlacht: “Ik vond wel meer jongens leuk, hoor. Maar hij was toch de leukste.”

Na ongeveer twee jaar verkering trouwden ze. Jong waren ze, en rijk bepaald niet. Het waren bovendien andere tijden. Een gezin draaide op één inkomen, vrouwen stopten veelal met werken wanneer ze trouwden en huishoudgeld moest zorgvuldig worden verdeeld. Jos: “Als je veel wilde verdienen, moest je veel werken.” En dus kwam een groot deel van het draaiende houden van het gezin op Tineke neer.

Luchtmacht en drie dochters
Jos koos uiteindelijk voor de Koninklijke Luchtmacht en werkte daar ruim 25 jaar, voornamelijk als kok. Dat woord doet eigenlijk te weinig recht aan zijn werk. In Den Haag verzorgde hij met zijn collega’s maaltijden, lunches, recepties en ontvangsten in een groot militair complex. „Het was gewoon een bedrijf,” zegt hij. Het militaire bestaan betekende ook veel verhuizen en perioden in Duitsland.

Ondertussen groeide het gezin met drie dochters. Tineke paste zich steeds opnieuw aan. Ze volgde cursussen, deed vrijwilligerswerk en hielp mee aan jeugd- en buurtactiviteiten. Later kwam ook haar creatieve kant steeds nadrukkelijker naar boven en ging zij schilderen.

De wereld in met camper en hamer
Na Jos’ pensionering besloten ze niet te wachten met genieten. “Je hoort mensen vaak zeggen: als we straks met pensioen zijn, gaan we dit en dat doen,” vertelt Jos. “Maar je weet niet wat er dan gebeurt.”

Dus gingen ze. Met een camper trokken ze maandenlang door Europa. Niet alleen om steden en kerken te bekijken, want Jos ontwikkelde een grote passie voor mineralen. Waar anderen een museum bezochten, trokken de ze met hamer, gereedschap en rugzak richting steengroeven.

Ook Beagles speelden jarenlang een hoofdrol in hun leven. Van één hond kwamen er meer en vervolgens kwamen hondenshows en jachtdisciplines erbij. Zo ontstonden opnieuw reizen en vriendschappen door heel Europa.

Met de helikopter uit het water
Een van hun spectaculairste avonturen beleefden ze in Frankrijk. Tijdens een camperreis begon het onafgebroken te regenen. Rivieren traden buiten hun oevers, sirenes klonken en helikopters verschenen boven het gebied. Toen Tineke op een gegeven moment zei: “Volgens mij zijn mijn benen nat”. De brandweer kwam. Eerst werden de honden in veiligheid gebracht. Daarna werd Tineke geëvacueerd. Uiteindelijk liep het goed af, al was de ravage enorm.

Geen cadeaus
Inmiddels zijn Jos 85 en Tineke 83. Voor het 65-jarig huwelijk hoefden ze geen groot feest en al helemaal geen stapel cadeaus. Met de kinderen samen eten vonden ze veel belangrijker. Een kleindochter vroeg Tineke onlangs wat ze na al die jaren nog voelt wanneer ze naar Jos kijkt. Haar antwoord? “Dan krijg ik nog steeds kriebels in mijn buik.”