Aan de keukentafel met Irene Welling: ‘Het ondernemerschap geeft voldoening, de vrijheid om beslissingen te kunnen maken’ [AAN DE..
Door: Luuk Roozeboom RubriekOUDENBOSCH - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Irene Welling, dierenarts en eigenaar van Paardenpraktijk West-Brabant.
Midden in de verbouwing van haar gloednieuwe praktijkpand in West-Brabant neemt Irene Welling de tijd voor een gesprek. Om haar heen wordt gewerkt, er hangen nog kabels, de verf moet nog op de muren. Maar Irene straalt rust uit. Ze weet wat ze wil en waar ze naartoe gaat. Op haar 37ste is ze eigenaar van een groeiende paardenpraktijk met een team van zeven, een nieuw pand en zeer ambitieuze plannen.
Hoe ben je in dit vak terechtgekomen?
“Ik weet niet beter dan dat ik dierenarts wilde worden. Er was nooit een plan B. Ik heb nog heel even gedacht: misschien word ik hoefsmid. Maar het moest sowieso iets met paarden zijn, al heb ik het van huis uit niet echt meegekregen. Mijn moeder deed helemaal niets met paarden en mijn vader ook niet, tot ik hem op zijn veertigste zover had gekregen om te gaan paardrijden. Geen dierenarts in de familie, gewoon echt iets van mezelf. Ik ben wel opgegroeid op het platteland, dat scheelt misschien een beetje.”
Je studeerde in Gent, niet in Utrecht waar iedereen naartoe ging. Waarom?
“Gent leek me gewoon gezellig. Utrecht was natuurlijk de voor de hand liggende keuze, maar ik ben gewoon naar Gent vertrokken. Zeven jaar op kot, de studie duurt zes jaar, maar het was even wennen. Na mijn afstuderen bleek de arbeidsmarkt allesbehalve uitnodigend. Er was een overschot aan dierenartsen en werk vinden was niet vanzelfsprekend. Ik wilde snel ervaring opdoen, dus ik liep mee bij de praktijk in Roosendaal, gewoon in mijn eigen tijd. Toen ging er een collega met zwangerschapsverlof. Eerst een dag per week, daarna drie, daarna vier. Zo ben ik er eigenlijk ingerold; en altijd bij deze praktijk gewerkt.”
En dan, in 2022, besluit je de praktijk over te nemen.
“Aan die stap zijn heel wat uurtjes denkwerk en slapeloze nachten voorafgegaan. Een lening aangaan, een bedrijf runnen – dat is heel anders dan in loondienst werken. Ik had altijd wel in mijn achterhoofd dat ik het ooit zou willen doen, maar het moment kwam vroeger dan ik zelf had bedacht. De kans deed zich voor, ik vond de praktijk gewoon heel leuk, zo vaak krijg je de kans niet.”
Jij was collega in het team en werd ineens hun werkgever. Hoe was dat?
“Dat ging redelijk probleemloos, eerlijk gezegd. We zijn heel open met elkaar. Ik zie mezelf ook niet per se als de baas. Natuurlijk, als ik iets anders wil dan laat ik dat weten, maar we doen heel veel in overleg. Een van mijn assistentes werkt al twintig jaar bij de praktijk; ik heb nog stage bij haar gelopen. En nu ben ik haar werkgever. Dat is even wennen, maar het gaat gewoon goed. Ik hoef niet te stampvoeten om iets gedaan te krijgen.”
Wat maakt jou het gelukkigst in dit werk?
“In mijn auto. Lekker op pad naar klanten. Dat zijn de mooiste dagen. ‘s Ochtends vroeg beginnen, controleren of merries geïnsemineerd kunnen worden, misschien wordt er een veulen geboren, dan nog even een paar paarden vaccineren, dan een castratie op de praktijk. Is dat niet fantastisch? Van een shetlander in de achtertuin tot een sportstal, dat vind ik het mooiste wat er is. Op een mooie lentedag, lekker in het zonnetje, overal geweest. Dáár word ik gelukkig van.”
En het ondernemerschap zelf?
“Ook dat geeft voldoening, de vrijheid om beslissingen te kunnen maken, te groeien op een manier die ik zelf voor ogen heb. Maar het meest gelukkig word ik toch van het werk buiten, bij de klanten. De administratie die erbij komt kijken? Die niet zo.”
Nu heb je ook nog een volledig nieuw pand gekocht, weer een grote stap.
“We zaten in een huurpand dat prima was, maar ik had gewoon de wens om iets op te bouwen. Echt onze eigen visie erin steken. Ik wilde er ook bij wonen, dat was een grote drijfveer. Dat kon in het oude pand niet. En ik heb dit pand samen met de eigenaar van eDigit (een andere paardenpraktijk) gekocht – we huurden het al samen en we zitten elkaar eigenlijk niet in de weg. Concurrenten in theorie, maar in de praktijk werkt het heel mooi naast elkaar. Noodzakelijk was de stap niet, dat vragen mensen ook. Maar het was een wens. En ja, dan steek je je nek weer verder in de strop. Een nog grotere lening. Af en toe vliegt het je naar de strot, het is een grote verantwoordelijkheid. Maar als je geen risico neemt, kom je ook niet verder. Je moet een keertje de stap durven wagen, wel overwogen, want je krijgt het geld ook niet zomaar. De bank had vertrouwen. En ik ook.”
Er zijn in de regio ook andere paardenpraktijken. Waarom kiezen klanten voor jou?
“Ik denk dat we altijd ons uiterste best doen voor de beste zorg. We doen veel nascholing, we proberen altijd het beste voor te hebben, in samenspraak met de klant, want geld is soms ook gewoon een factor. En we zijn heel laagdrempelig. Je krijgt hier makkelijk iemand te spreken. Het is een open sfeer, een fijn team. Dat merken mensen. Onze klantenkring loopt van Tholen tot Breda, dus dat werkt blijkbaar.”
En wat is het lastigste aan dit vak?
“Als het belang van het paard en de wens van de eigenaar botsen. Uiteindelijk beslist de eigenaar altijd, maar soms adviseren wij heel stellig iets anders – gewoon omdat het paard ermee geholpen is, en niet de eigenaar. Dat strookt soms niet. In hele zeldzame gevallen kom je zelfs bij de dierenpolitie terecht als het gaat om het onthouden van noodzakelijke zorg. En als onze visie echt te ver uit elkaar ligt, dan zeggen we dat ook: dan zijn wij misschien niet de geschikte dierenarts voor je. Het belang van het paard staat voorop. Maar het blijft soms lastig.”
Jij bent relatief jong als ondernemer. Zoek je weleens anderen op om mee te sparren?
“Ja, zeker. Tijdens de overname heb ik veel gesproken met Wijnand de Bruijn, die de markt goed kent. Mijn broer heeft me ook goed kunnen adviseren in het hele traject. En met Patrick overleg ik veel. Het is fijn om dan af en toe wijze raad te kunnen vragen, ik heb als ondernemer gewoon nog relatief weinig ervaring.”
Waar wil je over vijf jaar staan?
“Dan moet mijn huis hier naast de praktijk gebouwd zijn, moet het terrein er tiptop bij liggen en het stalgebouw staan. En ik hoop dat we dan met hetzelfde team, in dezelfde samenstelling, nog met heel veel plezier aan het werk zijn. Dat is eigenlijk het allerbelangrijkste.”
Dan de vraag die we altijd stellen: met wie zou jij zelf aan de keukentafel willen zitten?
“Met mijn moeder. Die leeft niet meer. Maar ik had haar er graag bij gehad. Die was wel trots geweest, denk ik. En die had gezegd: Gek kind, altijd al geweest en ze zou apetrots zijn. Ze heeft de overname niet meegemaakt, het nieuwe pand nooit gezien. Dat zou bijzonder zijn geweest.”
Paspoort
Naam: Irene Welling
Leeftijd: 37 jaar
Bedrijf: Paardenpraktijk West-Brabant
Gevestigd: Oudenbosch
Regio: West-Brabant (Tholen tot Breda)
Samenwonend met: Patrick van Nispen
Hobby’s: “Ik fiets graag. En eigenlijk mis ik het paardrijden wel, ik zit tegenwoordig meer op een fiets dan op een paard.”
