Zelfredzaamheid
Door: Wies van Erp Algemeen‘We doen het samen!’ Dat wordt het motto. Nee, niet van carnaval. Van ons nieuw gemeentebestuur. Aandoenlijk, niet? En voor de hand liggend. Het móet samen, alleen gaat niet lukken.
Als eenvoudig burger word ik de laatste tijd wel heen en weer geslingerd door de autoriteiten. Beatrice de Graaf en luchtmachtcommandant André Steur hadden me in hun Ravelijnlezingen helemaal overtuigd dat ik meer op eigen benen moet staan. Niet meteen naar de overheid kijken als er iets fout gaat. Zelf oplossen, desnoods met hulp van buren, vrienden en familie.
Maar sinds de overheid zowat alles regelt met wetten, collectieve voorzieningen, weg- en waterwerken, subsidies, toeslagen en hulpdiensten, zijn we lui geworden en gaan we ervan uit dat Den Haag in geval van nood wel bijspringt.
Was het maar zo’n feest. De mondiale problemen overstijgen allang de invloedsfeer van onze bestuurders. De prijsstijgingen als gevolg van internationale conflicten kunnen onmogelijk gecompenseerd worden. Bovendien zijn het sigaren uit eigen doos, want die schatkist hebben wij zelf gevuld.
En dan heb je ook nog een groeiend aantal mensen dat de overheid ziet als tegenstander. Niet naar luisteren; zoveel mogelijk leegplukken. Ze hebben er geen benul meer van dat we dat geld uit solidariteit samen in de pot hebben gedaan voor mensen die anders aan hun problemen ten onder gaan.
‘Samen doen’ of meer ‘op eigen benen staan’? Het zal een beetje van beide moeten worden. Nog een geluk dat we in Roosendaal wonen, een gemeente die ons een schat aan mogelijkheden biedt om de zinnen te verzetten.
Stads- en dorpsfeesten, festivals, kunst en cultuur, markten en sportevenementen. Je kunt er in je eentje van genieten, maar natuurlijk ook met vrienden. Hoe vaker we elkaar ontmoeten hoe hechter onze band. Je weet maar nooit. Ik doe mee en kijk al uit naar het volgende HapStap Festival, en dan met name naar die klantvriendelijk gebakken diamanthaasjes van Dennis.[n]
