Marie uit Smerdiek helpt mensen over heel de wereld: ‘Iedereen verdient hulp’
Door: Jacoline de Boer AlgemeenSINT-MAARTENSDIJK - Ze stond liever in de schaduw, maar op 26 april kreeg mevrouw Potter-Koopman uit Sint-Maartensdijk alle aandacht die ze al die jaren probeerde te vermijden: ze werd verrast met een Koninklijke onderscheiding.
Het initiatief voor de onderscheiding kwam van haar neef, Chris Koopman. Mevrouw Potter noemt de onderscheiding ‘ontzettend bijzonder’, maar blijft bescheiden. “Ik ben heel dankbaar dat ik dit vrijwilligerswerk samen met mijn man in alle liefde mocht doen - Hem zij de eer.” Mevrouw Potter heeft jarenlang een geschenkwinkel in Sint-Annaland gehad. Ze heeft één dochter en drie kleinkinderen.
Tekst gaat verder onder de foto.
Marie Potter-Koopman krijgt het lintje opgespeld door burgemeester Sijbers - Foto: Rien Burgers
Vrijwilligersvirus
Mevrouw Potter raakte, zoals ze het zelf zegt, ooit ‘besmet met het vrijwilligersvirus’. Sindsdien zet zij zich onvermoeibaar in voor anderen. Zo is ze al ruim tien jaar actief bij Stichting Streekdracht, waar ze presentaties verzorgt over Zeeuwse klederdracht. Ook is zij sinds vijf jaar gastvrouw bij De Meestoof, al ruim tien jaar actief als begeleidster tijdens de zang bij De Schutse en nog altijd met veel plezier betrokken bij het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk. “Dat is misschien wel mijn favoriete plek”, zegt ze glimlachend. “Eerst deed ik dat samen met mijn man, die suppoost was. Na zijn overlijden ben ik het werk als gastvrouw blijven vervullen.”
Naast haar inzet in Nederland hielp Marie ook op tal van plekken wereldwijd. Haar betrokkenheid bij ontwikkelingshulp begon in 1987, toen zij - na een ziekbed van haar man - alleen naar Sri Lanka reisde om hun dochter op te halen. “Ze was bijna vier jaar en woog maar zestien pond. We bleven er samen nog vijf weken. Het verschil tussen arm en rijk raakte me diep. Het doet wat met je, en ik moest dat echt een plaatsje geven.”
Die ervaring was het begin van een reeks hulpreizen. In 2002 reisde ze met haar man naar Haïti, nog vóór de aardbeving. Ze bezochten hun sponsorkind, een jongen van twaalf die bijna blind was door staar. Via de organisatie Woord en Daad werd een operatie geregeld. “Later kregen we een brief van hem. Dat doet wel wat met je. Toen later de verwoestende aardbeving Haïti trof, hebben we geld ingezameld om te helpen voor de wederopbouw.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Marie Potter-Koopman met de burgemeester - Foto: Rien Burgers
Rwanda, Malawi, en meer
Jaren geleden was mevrouw Potter op een bruiloft in Oekraïne. Daar kwam ze in contact met een predikantsvrouw. Toen vervolgens de oorlog in Oekraïne uitbrak, vluchtte deze vrouw naar Nederland en kwam in Sint-Maartensdijk terecht. Marie kwam haar weer tegen, en uiteindelijk kwamen er meerdere Oekraïense dames - waaronder de predikantsvrouw - iedere week bij Marie koffiedrinken. Mevrouw Potter zamelde ook kleding en dergelijke in voor de mensen in Oekraïne. Ook nu blijft ze Oekraïne een warm hart toedragen en stuurt ze nog steeds spullen die kant op.
In Rwanda deelden ze hulpgoederen uit en bezochten ziekenhuizen, weeshuizen en scholen. Via de Diaconessenzusters ontmoetten ze een jongen die graag arts wilde worden. “Samen met mijn broer Rien hebben we hem financieel geholpen. Hij is inmiddels arts en ik heb nog steeds contact met hem. Hij stuurt iedere maand foto’s van hem en zijn gezin. Dat vind ik prachtig.”
Ook in Malawi zetten ze zich in, onder meer via Stichting Stephanos. “We deelden spullen uit op verschillende locaties. Eén keer kregen we tweehonderd brillen van klanten. Honderd brillen gaven we aan een dominee voor lokale projecten, de andere honderd deelden we zelf uit in een ziekenhuis. Ik vind dat alle mensen geholpen moeten worden.”
Koffieschenken
Toen mevrouw Potter van De Meestoof de vraag kreeg om koffie te schenken omdat er bezoek kwam, ging er nog geen belletje bij haar rinkelen. Ze vond het wel raar dat dit aan háár werd gevraagd en gaf aan het liever niet te doen, omdat zij dit normaal nooit deed. Haar collega-vrijwilliger bleef echter aandringen en uiteindelijk ging Marie overstag.
Toen ze vervolgens via de hoofdingang naar binnen moest - terwijl ze normaal altijd een andere ingang nam - vond ze dat wel een beetje gek. “En toen zag ik het: de hele familie Potter, Koopman en vrienden. Ik werd ook nog verrast door een prachtige toespraak van de directeur van het Watersnoodmuseum. Ik vond het erg emotioneel.”
