High tea mondt uit in lintje voor Ella de Rooij (53): ‘Een grote waardering’
Door: Olaf Knook AlgemeenPOORTVLIET - Ella de Rooij-van de Vreede (53) uit Poortvliet is tijdens de lintjesregen op 24 april benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Zij zet zich al jarenlang in als mantelzorger en vrijwilliger bij De Schutse, maar is ook organisator van de Truckersrit Tholen. De onderscheiding kwam volledig onverwacht voor haar.
Ella groeide op in Goes in een christelijk gezin en verhuisde later met haar gezin naar Roosendaal. Op haar zeventiende ging ze naar Rilland voor de opleiding tot verzorgende. Daar leerde ze haar man Adriaan kennen tijdens het uitgaan. “Via hem kwam ik op het eiland Tholen terecht, waar we nu in Poortvliet wonen”, vertelt Ella. Ze werkte in de particuliere thuiszorg en was daarnaast vooral ‘manager van het gezin’. “Nu doe ik mantelzorg, vrijwilligerswerk bij De Schutse en pas ik op mijn twee kleinkinderen.”
Mantelzorg
Als mantelzorger betekent ze veel voor haar omgeving. Sinds 2005 ondersteunt ze de oudtante van haar man. Zij woont nog zelfstandig, maar kan op Ella terugvallen wanneer dat nodig is. “Als er ’s nachts iets is of als ze hulp nodig heeft, kan ze mij bellen.” Ze helpt haar ook met boodschappen, doktersafspraken en medicatie. “Het voordeel is dat ik dichtbij woon. Haar kinderen wonen verder weg, dus het is fijn dat er iemand in de buurt is die kan helpen.”
Ook binnen haar eigen familie vervult ze een belangrijke rol. Na het overlijden van haar moeder nam ze de zorg over van haar tante met een zeer meervoudige beperking. Zij woont bij zorginstelling ‘s Heeren Loo in Vlissingen. “Als er iets is, neemt de instelling contact met mij op. Ik bezoek haar regelmatig en zorg dat alles goed geregeld is. Denk aan kleding, badspullen en persoonlijke verzorging.” Op dit moment helpt ze haar tante van Vlissingen naar nieuwbouw in Middelburg te verhuizen.
Daarnaast zorgde ze jarenlang intensief voor een andere tante, die recent is overleden. “Zij voelde voor mij als een moeder en oma. We hadden heel nauw contact.” Ze ziet mantelzorg als iets vanzelfsprekend. “Dat hoort er gewoon bij. Vanuit mijn geloof is het een christelijke plicht om voor je naasten te zorgen: heb je naasten lief zoals jezelf. Daarnaast vind ik het fijn om mensen te helpen en te verzorgen.”
Truckersrit
Naast haar mantelzorg is Ella al sinds 2002 als organisator betrokken bij de Truckersrit Tholen. Wat begon met 35 vrachtwagens is uitgegroeid tot een stoet van ongeveer 90 trucks. De Truckersrit is uitgegroeid tot een vaste traditie op het eiland. “We nemen mensen mee die vaak zorg nodig hebben. Het is veel organiseren, maar je doet het voor hen. Hun glimlach en blijdschap zijn onbetaalbaar.” De rit start ieder jaar bij de Schutse in Oud-Vossemeer. Daar is Ella al jarenlang actief als vrijwilliger. “Mijn zwager zei: ‘Ella, dat is echt iets voor jou.’” Ze doet daar schoonmaken, acties organiseren, de winkel en activiteiten. Later kwamen daar ook planning en begeleiding van bewoners bij, bijvoorbeeld naar de kerk en andere activiteiten.
High tea
Voor al deze verdiensten kreeg Ella dus een lintje. De dag van de uitreiking begon voor haar als een gewone dag. Ze dacht een uitstapje te gaan maken met haar kleinkinderen, maar dat pakte anders uit. “Onze kleindochter van acht had vakantie en ik had tegen haar gezegd dat zij mocht kiezen wat we die dag gingen doen.” Ze wilde eerst naar het Spoorwegmuseum, maar veranderde haar plannen later naar een high tea.
En dus vertrok ze die dag nietsvermoedend naar ’t Packhuys in Stavenisse. “Toen we daar aankwamen, zag ik iemand zitten met wie ik vroeger de truckersrit organiseerde. Even later zag ik ook mijn jongste zoon zitten. Dat vond ik al vreemd, want hij zou op werk zijn.” Kort daarna viel alles op zijn plek. “Toen zag ik ook mijn schoondochter staan, samen met de burgemeester. Ik wist: nu ben ik de klos.” Haar kleindochter hield de verrassing perfect geheim. “Ze wist het al die tijd en heeft niets verklapt. Dat vond ik misschien wel het mooiste.”
De onderscheiding voelt voor Ella als een erkenning voor de mensen om haar heen. “Het is een grote waardering en bijzonder dat mensen zien wat je allemaal doet. Dat raakt je echt.” Tegelijk plaatst ze het in perspectief: “Ik doe dit nooit alleen. Zeker niet bij de Truckersrit. Mensen zien vaak mijn naam, maar achter zo’n organisatie zit een hele groep vrijwilligers, familieleden, chauffeurs, sponsoren en andere betrokkenen die allemaal hun steentje bijdragen. Het lintje is dus ook voor hen.”
