Kees Bazen (55) uit Tholen reisde zonder verwachtingen naar het NK, maar kwam tot zijn verrassing thuis met een prijs.
Kees Bazen (55) uit Tholen reisde zonder verwachtingen naar het NK, maar kwam tot zijn verrassing thuis met een prijs. Foto: Privéfoto

Kees Bazen (55) wint publieksprijs bij NK Palingroken: ‘Ben er toch wel trots op’

Door: Olaf Knook Algemeen

THOLEN - Kees Bazen (55) uit Tholen heeft de publieksprijs gewonnen tijdens het Nederlands Kampioenschap Palingroken in Kortenhoef. De ervaren vishandelaar reisde op zaterdag 5 september zonder grote verwachtingen naar Noord-Holland, maar kwam tot zijn verrassing toch thuis met een prijs. “Ik heb er een goed weekend aan overgehouden”, vertelt Bazen met een glimlach.

De publieksprijs kwam voor Bazen als een complete verrassing. “Ik zat niet bij de top drie van winnaars”, vertelt hij. “Maar als je dan de publieksprijs wint... Dat is gewoon een leuke prestatie.” Aan het NK deed Bazen dit jaar voor de tweede keer mee. Vorig jaar was zijn eerste wedstrijd. Het gaat hem vooral om de gezelligheid. “Het is een leuke dag waar je over je hobby en je passie kunt praten met andere liefhebbers.”

Bazen is vishandelaar en rookt al jaren zelf vis. Zijn gerookte paling- en zalmleverancier was degene die hem overhaalde om eens aan deze wedstrijd mee te doen. “Hij zei: ik snap niet dat jij niet meedoet met die kampioenschappen.” Bazen hield aanvankelijk de boot af. Een palingwedstrijd op zaterdag is lastig als je een viswinkel runt. “Dan moet ik altijd werken. Dus dan moet ik een vervanging gaan zoeken en dat valt niet mee, zeker niet in een periode dat het personeel schaars is.” Maar zijn twee dochters wilden hem wel vervangen voor een dag.

Tekst gaat verder onder de foto.


Kees Bazen bij zijn rookoven in Kortenhoef - Foto: Privéfoto

Een paling met een verhaal

Wat Bazen onderscheidt van veel andere deelnemers, is de paling die hij meeneemt. Hij rookt en verkoopt wilde paling uit de omgeving van Bergen op Zoom en Tholen. Die wordt in de zomer gevangen in het Markiezaatsmeer. Slechts één Thoolse visserman mag daar een aantal maanden in het jaar jaar vissen.

Voor Bazen is die wilde paling meer dan alleen een product. “Ik verkoop iets wat niemand heeft. Bovendien is het lekkerder, er zit meer smaak aan.” Volgens Bazen heeft de omgeving waarin de paling leeft daar alles mee te maken. Het gebied stond vroeger in verbinding met de Oosterschelde en was zout en onderhevig aan eb en vloed. Sinds de aanleg van de Oesterdam is het water zoet geworden. “Maar die bodem is natuurlijk in principe nog steeds zilt. Dat blijft, dat gaat er nooit meer uit.”

En dat liet hij in Kortenhoef met succes zien. Hij nam een ouderwets haringkarretje mee, zette een zwarte partytent neer en kleedde zijn tafel aan met afbeeldingen van paling. Die combinatie van product, uitstraling en verhaal viel blijkbaar in de smaak. Dit jaar deden 75 palingrokers mee aan het NK. De hoofdprijzen gingen aan Bazen voorbij, maar het publiek koos zijn presentatie wel als favoriet.

Rustig roken

Wie trouwens denkt dat paling in een rookoven gooien een kwestie is van flink stoken en wachten tot de vis gaar is, komt bedrogen uit. De temperatuur en de snelheid waarmee de paling wordt gerookt, maken volgens Bazen een groot verschil. “Deze paling moet je echt niet te veel warmte geven. Gewoon rustige temperaturen.” Juist bij zijn wilde paling werkt heet roken niet. “Dit moet net even wat langzamer. Dat doe ik ook veel liever.”

Tijdens een wedstrijd levert dat soms een dilemma op. De organisatie stelt vijf kweekpalingen beschikbaar, terwijl Bazen zijn eigen wilde paling volgens zijn eigen methode rookt. Deze hangen dan tegelijkertijd in de rookkast maar moeten eigenlijk langer drogen en meer temperatuur hebben om tot het beste resultaat te komen.

Toch is het hem gelukt. Een prijs winnen is voor hem niet het belangrijkste. “Ik vind het belangrijker dat ik een mooie kastpaling van mezelf heb, dan dat ik daar eerste, tweede of derde word.” Dit keer kreeg hij daar iets extra’s voor terug. Geen titel, maar wel een publieksprijs die hij niet had zien aankomen. “Ik ben er toch wel een soort van trots op.”




Blijf op de hoogte van het lokale nieuws uit jouw regio met onze dagelijkse nieuwsbrief