Het is Hubkesdag

Vandaag is het Hubkesdag. Op Hubkesdag worden kleine broodjes gewijd in naam van Sint-Hubertus, de patroonheilige van de jagers, ter bescherming tegen hondsdolheid. Het is een traditie die bij velen nog steeds voortleeft, al is het niet meer om de jacht. Diaken Ryan Keetelaar zegende bij Bakkerij ‘t Zand de Hubkes.

Tiny van Tilburg (80) uit Calfven weet niet anders dan dat ze op Hubkesdag een Hubke eet. Zolang ze zich kan herinneren, eet zij op 3 november het kleine witte bolletje. Ze heeft er zes besteld bij de plaatselijke bakker, voor bij het ontbijt en voor bij de koffie. Tiny vertelt over de traditie van vroeger die voor haar nog springlevend is. “Wij moesten op Hubkesdag het gezegende broodje eten. “Anders word je dol,” zeiden mijn ouders en zij wilden geen gekke kinders thuis. We waren met vijf kinderen en kregen er maar één, omdat het anders te duur werd. Er werd over gesproken in de kerk en op school. De kapelaan kwam erover vertellen in de klas. Dat laatste gebeurt niet meer, dat is voorbij.”

Voortzetten traditie

“Nu eet ik meer dan één Hubke, we leven in luxere tijden. Ik hoop nog steeds dat ik niet dol word,” lacht Tiny. “Ik heb het mijn kleinkinderen ook ingeprent. Het zou mooi zijn als zij de traditie voortzetten.” Zij halen voor Tiny de broodjes op. “Ik neem altijd die met rozijntjes, die vind ik het lekkerst. Als je ze vooraf bestelt, kun je ze op 3 november ophalen. Het gaat altijd heel snel en anders zijn ze op. Mijn moeder kreeg ze ook altijd van mij. En die heeft het goed gedaan tot haar 95e!”

Ook bij Lizette Geilings-Palinckx (55) horen Hubkes er bij. Zij woonde als kind met haar gelovige ouders en broers en zussen tegenover de kerk in Woensdrecht.  Ze vertelt: “De traditie van het vieren van de geboortedag van Sint Hubertus is er in ons katholieke gezin ingebakken. Op 3 november kreeg je een Hubke. Zo iets lekkers kreeg je niet iedere dag.” Hubkesdag levert heel wat herinneringen op voor haar. “Dan moest ik als klein meisje Hubkes halen voor ons gezin en stond ik in een lange rij bij de bakker. ‘s Morgens vroeg al. Dan was de pastoor om 6 uur al geweest om de broodjes te zegenen. Toen waren het gewoon kleine witte bolletjes en had je geen keus in smaken zoals je die nu hebt.” 

Traditie

In het verzorgingshuis waar Lizette al jaren werkt, “moeten er gewoon Hubkes zijn. Sommige van de bewoners zijn licht dementerend. Op het moment dat ze Hubkes krijgen zeggen ze: “Is het Hubkesdag? Dan is het 3 november.” Zo komen herinneringen aan vroeger terug. Lizette vindt dat veel tradities overboord zijn gegooid. “Dan mogen we trots zijn op deze traditie. Al laat ik mijn vakantie er niet voor schieten. Maar als ik in de buurt van de bakker ben, neem ik ze altijd mee. Als mijn kinderen thuiskomen zeggen ze dan: O ja, die had oma ook altijd.”