Aan de keukentafel met Adri en Anita Sebrechts: ‘Nooit het gevoel dat we naar ons werk gaan’

OSSENDRECHT  - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Adri en Anita Sebrechts van Sebregts Mode.

Om maar met de deur in huis te vallen: jullie heten Sebrechts en de winkel heet Sebregts Mode. Hoe komt dat? 

Adri: “Sebregts Mode is in 1969 opgericht door Corry en Jan Sebregts. En Anita is toen ze zestien jaar oud was, begonnen in de winkel. Ze werkt dit jaar dus veertig jaar bij Sebregts Mode. Maar dat onze achternamen overeen komen, is echt toeval. Corry en Jan zijn niet eens familie. Dat maakt het ook grappig dat toen wij de zaak in 1998 overnamen, vertegenwoordigers zeiden: ‘Wat lijk je op je moeder’. Waarna ik zei: ‘Maar Corry is niet eens mijn moeder.’ We hebben daar de grootste lol om gehad.”

Jullie hebben de zaak in 1998 overgenomen. Hoe kwam dat zo?

Anita: “Toen ik veertig jaar geleden bij Corry begon, ben ik van lieverlee in de zaak gerold. Corry was een topbaas en ik kreeg veel vrijheid. Adri werkte voor een woningbouwvereniging en wilde graag ondernemen, maar dat wilde ik toen nog niet. Corry wist hiervan en vier, vijf jaar later vroeg ze of Adri nog steeds zelfstandig ondernemer wilde zijn. En zo ging het balletje rollen en werden we in 1998 de eigenaar van Sebregts Mode.”

Van loondienst naar ondernemen, hoe was dat voor jullie?

Anita: “Voor een baas werken is toch wel heel anders. Ik had altijd al veel vrijheid toen ik hier werkte, maar als je zelfstandige wordt, dan komt er opeens veel meer bij kijken. Denk alleen maar aan het financiële plaatje. En alles wat er bij komt kijken. Veel mensen denken dat je alleen maar hoeft te verkopen, maar het is veel meer dan dat. Collecties worden bijvoorbeeld niet meer op een rekje of op hangers gebracht, maar in dozen. Dus dat betekent ook heel veel strijken, wil je de kleding netjes in de winkel presenteren.” 

De winkel bestaat sinds 1969, jullie zitten er sinds 1998 in. Wat hebben jullie zien veranderen?

Adri: “Het is allemaal wat wisselvalliger geworden. Er zijn dagen bij dat het heel rustig is en zo is het weer heel erg druk. Ook is het modebeeld erg veranderd. Vroeger gingen ze anders gekleed, droegen ze alleen rokken en jurken. Toen wij de winkel overnamen, droegen oudere dames echt geen spijkerbroeken. Nu verkopen we nog steeds klassieke mode voor de wat oudere generatie, maar doelgroepen vervagen steeds meer. Als mensen iets zien en ze vinden het mooi, dan kopen ze het gewoon, ongeacht hun leeftijd.”

Hoe weten jullie dan wat jullie klant wenst?

Adri: “Als wij op vakantie gaan, zitten we vaak op een terrasje naar mensen te kijken. Wij noemen dit dan ons ‘marktonderzoek’. We kijken naar wat mensen uit onze doelgroep, van 40 tot 100 jaar, aanhebben. Als we dan bijvoorbeeld zien dat broeken met wijde pijpen veel gedragen worden, dan weten we dat hier vraag naar is. We gaan met de tijd mee, maar tegelijkertijd willen we onze vaste klanten niet verstoten. Er is dan ook nog altijd ruimte voor klassieke mode voor dames en heren. Ook als je ouder wordt, mag je er stijlvol en modieus uit zien. Maar ook de jongeren komen steeds vaker in de winkel, gewoon omdat we leuke kleding verkopen voor alle generaties.”

Merken jullie veel van de opkomst van online kopen en import uit bijvoorbeeld China?

Adri: “Ik heb niet het idee dat online bestellen onze winkel echt in de weg zit. De keuze is online vaak voor onze doelgroep veel te groot.”
Anita: “En als iets niet past, dan is er bij ons altijd de mogelijkheid om het te vermaken. Dat is ook niet overal meer. Wij hebben hiervoor nog twee naaisters op afroep beschikbaar, waarvan Joke zelfs als 56 jaar bij Sebregts Mode werkzaam is.”
Adri: “Wat het wel lastig maakt is dat mensen de kleding die wij verkopen, vaak ‘duur’ vinden. Maar dan vergelijken ze dit met bijvoorbeeld een broek van Temu van een paar euro. Vroeger kochten mensen een colbert van 479 gulden of een japon van 600 gulden, nu vinden ze 100 euro al veel geld. Maar daar staat tegenover dat wij katoenen, wollen, linnen kleding of een katoenmix verkopen in plaats van synthetische stoffen.”

Jullie wonen boven de winkel en werken continu samen. Hoe is dat?

Anita: “Wij hebben nooit het gevoel dat we naar ons werk gaan. We ervaren het als een soort hobby. De winkel is echt ons leven.”
Adri: “Toen ik nog in loondienst werkte, zeiden collega’s weleens toen ze wisten dat ik met Anita de zaak ging overnemen: ‘Ik zou nooit met mijn vrouw willen samenwerken.’ Voor ons is dat totaal geen probleem. Zegt Anita A, dan zeg ik B en andersom, net zoals in ieder huwelijk. Maar vaak zijn we het ook gewoon met elkaar eens.”

Wat maakt jullie vak leuk en uitdagend?

Anita en Adri: “Het leuke van het vak is het contact met de mensen. Iedereen is anders en toch kennen we velen al heel wat jaren. Er komen hier mensen die we al kennen, zolang we hier werken. Daardoor hoor je soms ook de mindere dingen. Mensen nemen je in vertrouwen, vertellen je dingen, omdat ze weten dat wij luisteren, geen mening vormen en het bij ons houden. En dat is mooi, maar soms ook moeilijk. Want als er een klant overlijdt, dan besef je pas goed dat je die band ook kwijt raakt. Met nieuwe klanten bouw je nooit meer zo’n band op als met klanten die je al veertig jaar kent. De ene klant raakt je dieper in je hart dan de andere en dat maakt ons werk ook bijzonder. Maar soms is het ook zwaar, want sommige klanten zijn hulpbehoevend. Soms moeten we mensen van top tot teen helpen met aankleden, zonder tillift, dat maakt het ook fysiek soms erg zwaar.”

Hoe kijken jullie naar de toekomst?

Adri en Anita: “Onze dochter wil de zaak niet overnemen, maar daar zijn we ook niet rouwig om. Het is echt niet gemakkelijk om een winkel te runnen. De tijd gaat snel en je moet hierin mee. We hebben ook al veel meegemaakt in de periode dat wij de winkel hebben. De coronaperiode was bijvoorbeeld erg zwaar. Die heeft ons echt onze buffer gekost, dus we zullen zeker nog een paar jaren door moeten. En als een van ons aangeeft te willen stoppen, dan stoppen we. Maar daar zijn we nu nog niet mee bezig. Nu zijn we vooral trots dat we er nog zijn.”

Tot slot: met wie zouden jullie nog aan de keukentafel willen zitten?

Anita: “Ik denk dat ik dan toch graag bij Corry aan de tafel zou willen zitten. Jan is nog niet zolang geleden overleden en binnenkort gaan we op bezoek bij haar in Wassenaar. Ik ben toch bij haar begonnen en we hebben nog steeds goed contact. Ik weet dat zij ook trots is op ons.”

Adri: “Ik zou weleens aan tafel willen zitten met iemand als Donald Trump. En dan niet omdat ik hem bewonder, maar meer om te vragen waar hij nu helemaal mee bezig is. De wereld is erg onrustig en we hebben daar allemaal last van, ook wij als winkeliers en dat is jammer.”

Paspoorten
Naam: Anita Sebrechts
Leeftijd: 56 jaar
Woonplaats: Ossendrecht
Bedrijf: Sebregts Mode
Burgerlijke staat: Getrouwd met Adri, een dochter, Anouk
Wat doe je graag in je vrije tijd?: De winkel, werken in de tuin, fietsen, uit eten gaan en onze dochter

Naam: Adri Sebrechts
Leeftijd: 60 jaar
Woonplaats: Ossendrecht
Bedrijf: Sebregts Mode
Burgerlijke staat: Getrouwd met Anita, een dochter, Anouk
Wat doe je graag in je vrije tijd?: Voorzitter bij muziekvereniging De Hoop, voetbal en ook mijn werk is mijn hobby