Donuts in de raadzaal, Zundert heeft een nieuwe kinderraad

ZUNDERT - Mooier dan die van de burgemeester, zo oordeelt de burgemeester zelf over de ambtsketen die de kakelverse kinderburgemeester Faas Joosen donderdagmiddag voor het eerst omkreeg. Kleurige donuts en kinderchampagne bezegelden de ceremonie in de raadzaal. Daarmee is de zesde kinderraad van Zundert een feit. Die telt dertien leden en heeft nu al vijf plannen.

De allereerste kinderraad ontwierp de ambtsketen en stelde drie eisen. Hij moest kleurrijk zijn, alle kernen van de gemeente moesten erin terugkomen en de dahlia’s van het corso mochten niet ontbreken. Dat is gelukt.

Wethouder Maikel Voeten legde uit waar het allemaal vandaan komt. De gemeenteraad besloot in 2019 dat er een kinderraad moest komen, met een kinderburgemeester namens alle kinderen. Dat besluit stoelt op het Kinderrechtenverdrag: ieder kind heeft het recht om gehoord te worden. Meedenken, naar elkaar luisteren, een mening vormen en samen tot een besluit komen noemde Voeten de basis van de democratie. Volwassenen blijven daarbij op de achtergrond. “We moedigen aan, maar bepalen absoluut niet.”

Geduld

Voeten was ook eerlijk. Resultaat boeken kost tijd, bij de kinderraad net zo goed als bij de gemeenteraad en het college. Dat vraagt geduld. Kinderen zitten daarom tegenwoordig twee jaar in de raad.

Wat dat geduld oplevert, liet de vorige raad zien. De kinderen bezochten de redactie van De Zundertse Bode en maakten daarna twee edities van hun eigen Kinderbode, die ook echt in de brievenbus vielen. Ze ontwierpen wenskaarten en hingen de wensen van inwoners in de kerstboom. Eén wens, iets met de Backstreet Boys, staat nog open. Daar moet de gemeente nog even aan werken, gaf Voeten toe. In het parkje bij de Sint-Barbaraschool onthulde de raad een eigen buddybankje, voortgekomen uit zijn campagne tegen pesten. De Week tegen Eenzaamheid begint uitgerekend vandaag. “Soms kan het gewoon heel makkelijk zijn met een bankje: ga erop zitten en probeer met elkaar te praten.” En de kinderen zaten op de eerste rij toen koningin Máxima Zundert bezocht.

Knalrood

In haar afscheidsspeech blikte Jot Mutsters, de vertrekkende kinderburgemeester, terug op een jaar waarin ze samen met de burgemeester gedecoreerden verraste tijdens de lintjesregen, in de Statenzaal in Den Bosch vergaderde over verkeersveiligheid en afgelopen zondag het kindercorso opende.

Het mooiste verhaal bewaarde ze voor het laatst: de avond van haar eerste spontane toespraak in het gemeentehuis. Het publiek mocht meepraten en Jot stak als vanzelf haar hand op. De vraag ging over hulp aan ouderen. De meeste jongeren vinden het echt niet erg om de buren te helpen met de kliko of een boodschap, vertelde ze. “Mijn moeder was knalrood.” Begeleider Wendy was vooral verbaasd dat Jot zo’n grote zaal durfde toe te spreken. Jot hoorde pas later dat haar overbuurman in het publiek zat. “Dus ja, nu moet ik het ook echt gaan doen ook, hè.”

Ze droeg daarna de keten over. “Faas, veel succes, maar vooral veel plezier het komende jaar.”

Vijf speerpunten

Het woord ging naar de nieuwe raad. In groepjes presenteerden de kinderen hun vijf speerpunten en Voeten stelde de vragen. Het eerste plan is een buurtpicknickdag, zodat buurtgenoten elkaar beter leren kennen. Een pleintje lijkt de kinderen daarvoor een goede plek. Het tweede is een openluchtbioscoop, speciaal voor kinderen. Mag een vader of moeder stiekem meekijken, als die maar ver genoeg weg blijft staan? Het antwoord bleef steken bij een aarzelend “Mmm.”

Het derde plan draait om veiligheid: een autovrije dag rond de scholen, waarop automobilisten extra uitkijken en kinderen lopend of op de fiets komen. Bij het vierde idee, een gameplein, dacht Voeten zelf aan digitale spellen. De kinderen denken eerder aan een tafeltennistafel, op een plein waar nu weinig te doen valt. Kinderen houden nu eenmaal van gamen, hielden ze de wethouder voor. De raad ziet dit liever buiten gebeuren dan achter een scherm.

Het vijfde plan is een kunst- en tekenwedstrijd, met aparte groepen voor kleine en grotere kinderen. Een van de bedenkers kreeg het idee door zijn oom, die goed kan tekenen. Uit de zaal kwam een scherpe vraag: wat als het ene kind veel betere spullen heeft dan het andere? De raad neemt het mee, klonk het diplomatiek. Welke prijs de winnaar krijgt, weten de kinderen nog niet. Waar de kunstwerken moeten hangen, weten ze dan weer wel: bijvoorbeeld in het gemeentehuis. Veel muren zijn leeg en wit. Die kunnen wel wat fleur gebruiken.