Terugblik | Van zilveren lepels tot een ‘Libische kat’: Is het kunst of is het kitsch?
Door: Angela Versluys AlgemeenBERGEN OP ZOOM - Het was een komen en gaan van mensen met grote (en soms ook zware) tassen. Mensen met dezelfde bestemming en dezelfde blik in hun ogen. Een blik vol hoop: hoop dat hun object net dat ene unieke, waardevolle object blijkt te zijn. Op maandag 14 september lieten zij in het Markiezenhof hun spullen taxeren tijdens de opnames voor het AVRO-TROS-tv-programma Tussen Kunst en Kitsch.
De hele dag door bleven mensen toestromen en de verschillende ruimtes van het Markiezenhof waren gevuld met mensen die hun meest waardevolle of bijzondere spullen van thuis hadden meegenomen. Soms moest er wat langer gewacht worden, omdat een expert een bijzondere vondst had gedaan. Een vondst die opgenomen moest worden voor de tv-uitzending. Desgevraagd gaven een aantal mensen in de rij aan dat ze dat totaal geen probleem vonden. Ze lieten weten te genieten van de sfeer, het mooie gebouw en de hele beleving rondom de opnames.
Aardewerk en zilver
Christine uit Schipluiden kreeg het uitje naar de tv-opnames cadeau van haar dochter. Het uur rijden had ze er wel voor over. Ze vond het een echte belevenis en een geweldig cadeau. Ze had verschillende dingen meegenomen, waaronder de bordjes die haar eigen moeder als huwelijkscadeau gekregen had. De bekende uitspraak van aardewerkexpert Joseph Estié (wie zijn geld wil vermallen, koopt aardewerk en laat het vallen) ging gelukkig niet op. De bordjes hadden de reis goed doorstaan. Toch moest hij haar teleurstellen: de waarde die ze vertegenwoordigden was enkel de emotionele.
Naast de bordjes zaten er ook lepels in haar tas. Eenmaal bij zilverkenner Emiel Aardewerk aangekomen, werd haar verteld dat het geen zilver was. Omdat ze thuis wel keurmerkjes had gezien, drong ze aan en wat bleek? Bij nadere inspectie waren ze toch van zilver. Emiel had lachend gereageerd dat haar ogen beter waren dan die van hem. Alhoewel de lepeltjes inderdaad van zilver waren, had Christine ook hier geen jackpot te pakken. De lepels waren hun gewicht in zilver waard en verder niets.
Kat in de zak
Vervolgens vertelt Christine: “Wat ik zo leuk vind hier, is dat iedereen in zijn waarde gelaten wordt. Er wordt niet lacherig gedaan over waardeloze of kitscherige dingen en alles wat meegenomen is, wordt even aandachtig bekeken en beoordeeld.” De dame die naast haar zit, knikt instemmend. R. uit Bergen op Zoom heeft dat precies zo ervaren. Zij is uitgenodigd door haar schoonzus en samen hebben ze een groot kattenbeeld meegenomen. “Dat is een Libische kat”, vertelt ze, wijzend naar een boodschappentas met iets groots erin. “En die was 95.000 euro waard.” Ze laat een korte stilte vallen en vervolgt met een grote glimlach: “Als hij van brons was geweest!” Jammer genoeg bleek hij van gips. Toch was het geen complete kat in de zak, want de waarde werd getaxeerd op 300 euro. “Dat is nog steeds winst, hoor! Hij is gekocht voor 80 gulden.”
Of er die dag in Bergen op Zoom uiteindelijk een echte topvondst tussen zat, blijft voorlopig nog even geheim. De bezoekers gingen in ieder geval met hun eigen verhaal weer naar huis. De één met een bedrag dat hoger of lager uitviel dan verwacht, de ander met de bevestiging dat vooral de herinnering die bij het voorwerp hoort van grote waarde is.
