Dien van der Westen viert honderdste verjaardag

ZEVENBERGEN – Wie honderd jaar wordt, heeft niet alleen een hoge leeftijd bereikt, maar draagt ook een complete eeuw aan herinneringen met zich mee. Dien van der Westen-van den Bosch vierde deze bijzondere mijlpaal omringd door haar kinderen en andere familieleden. Ook burgemeester Aart-Jan Moerkerke kwam haar persoonlijk feliciteren.

Jammer dat haar man Bart dit niet meer heeft mogen meemaken. Hij mocht enkele jaren geleden samen met Dien nog hun 70-jarig huwelijk vieren. Een uitzonderlijk jubileum. Bart heeft de honderdste verjaardag van zijn vrouw helaas niet meer mogen meemaken. “Ik mis hem toch wel hoor,” zegt Dien.

Een liefde in een blik snoepjes
Het begin van hun lange gezamenlijke leven was bijzonder. Bart was als militair zeven jaar in Indonesië. Dien woonde in Zevenbergen en werkte bij een snoepfabriek in Roosendaal. Het tweetal leerde elkaar min of meer op afstand kennen. Bart vond haar adres in een blik snoepjes en er ontstond een correspondentie.

Toen ze elkaar later toevallig in de trein tegenkwamen, herkende Bart haar. De kennismaking kreeg een vervolg en uiteindelijk trouwden ze. Bart ging bij de spoorwegen werken en het gezin verhuisde naar Roosendaal. Daar werden hun twee zoons geboren.

Het spoor zou een belangrijke rol in hun leven blijven spelen. Dankzij Barts werk konden ze veel reizen. “Dan pakten we de trein en gingen we bijvoorbeeld een paar dagen naar Luxemburg.” Ook Zwitserland behoort tot haar mooiste herinneringen. “Dat vind ik nog altijd het mooiste land.”

Werken, werken en nog eens werken
Honderd jaar leven betekent ook honderd jaar veranderingen meemaken. Dien groeide op in een gezin met negen kinderen. Luxe bestond nauwelijks. Sinterklaas was een feestelijk hoogtepunt, juist omdat cadeautjes niet vanzelfsprekend waren. Buiten spelen hoorde bij het dagelijks leven: touwtjespringen, tollen en samen de straat op.

Op school was er voor Dien weinig tijd voor ontspanning. “Vrij lezen of tekenen, dat was er niet bij. Ik moest altijd werken.” Later ging ze onder meer bij Hero in Breda aan de slag. Als jong meisje fietste ze in oorlogstijd zelfs naar Dordrecht om te werken.

Ook thuis werd er bijverdiend. Rolletjes drop moesten allemaal precies even lang worden gemaakt, kauwgompjes werden met de hand in zakjes gedaan en dichtgevouwen. Voor een volle doos kreeg je een gulden.

Oorlog en Watersnood
Dien maakte perioden van armoede én groeiende welvaart mee. De oorlog staat in haar geheugen gegrift, maar ook de Watersnoodramp van 1953. Zelf woonde ze toen in Roosendaal, maar familie werd rechtstreeks getroffen.

Haar zus woonde in Klundert en verloor tijdens de ramp haar complete baby-uitzet. Dien herinnert zich ook de zorgen om familieleden en zelfs om de konijnen van haar vader.

Daartegenover staan de vele veranderingen die ze gedurende een eeuw zag: van nauwelijks telefoon in huis tot een wereld waarin bijna iedereen voortdurend een mobiele telefoon bij zich draagt. Dien bekijkt die ontwikkeling met belangstelling, maar ook met enige nuchterheid. Niet alles wat moderner wordt, vindt ze automatisch beter.

Terug naar het oude station
Voor haar honderdste verjaardag kwam de familie samen in Happy Dees. Het restaurant is gevestigd in het voormalige stationsgebouw waar Bart vroeger heeft gewerkt. Daarmee kwam op haar honderdste verjaardag letterlijk een stukje verleden terug.En zo zit daar nu een honderdjarige vrouw omringd door haar familie, die oorlog, watersnood, armoede, spoorreizen, groeiende welvaart en enorme technische veranderingen meemaakte.