Appels plukken én alles willen weten: Dinteloordse fruitplukdag trekt honderden bezoekers

DINTELOORD - Iedere Nederlander eet er z’n 11 kg per jaar van; appels. Maar hoe ze groeien en welke inspanningen een teler allemaal moet verrichten om de ze mooi glimmend rood te krijgen. Dat is voor velen een onbekende wereld. Reden voor de familie Van der Riet om hun fruitteeltbedrijf, Hoeve Kakelbont, open te stellen voor het publiek. Een oproep welke niet tegen dovemans oren was gericht. “We doen dit nu voor het zesde of zevende jaar en het lijkt wel elk jaar drukker te worden” zo vertelt Edith van der Riet. Voor jong -en oud is de derde zaterdag van september een ware beleving om spelenderwijs kennis te maken met de fruitteelt en het boerenleven. Honderden vragen werden afgevuurd op de familie over het groei -en teeltproces van de appels.

Manden, tassen, kratjes en emmers als er maar appels in vervoerd konden worden werden ze van de auto naar de appelboomgaard gesleept. Er mocht namelijk niet alleen naar de appels gekeken worden, bezoekers mochten voor een fractie van de supermarktprijs hun wintervoorraad Elstar of Jonagold appels bij elkaar plukken. “Ze zijn niet alleen goedkoper, ook nog eens veel lekkerder” zo roept Angelique Korsmit nadat ze net een ferme hap uit een appel heeft genomen. Voor Angelique is Hoeve Kakelbont geen onbekende plek. Kakelbont is namelijk meer dan een fruitteeltbedrijf, het is ook een kinderopvang en dagbesteding. Op die dagbesteding is haar man, Guy, dagelijks te vinden. “We zijn hier vandaag met de hele familie om eens een kijkje te nemen op de werkplek van Guy.”

“Zinvolle dagbesteding” zo noemt Edith hun aanpak in de dagbesteding. “Voor veel cliënten zijn we niet hun dagbesteding maar ze zien ons echt als werkplek. Naar deze fruitplukdag leven ze maanden toe, zo trots zijn ze op deze plek.” ‘Plukdag maar ook een beetje opendag’ zo besluit ze.

Oog voor het terreintje

Terwijl Morris en Oscar vooral ongeduldig staan te wachten tot ze eindelijk mee mogen in het treintje zijn hun moeders nog druk bezig om de mand vol te plukken. “Al sinds we hier zijn willen ze maar één ding; mee in het treintje” zo vertellen de moeders. Eerst worden nog de manden gevuld met glimmende rode appels. “We zoeken vooral de grote, dat is weer minder schillen” aldus moeder Kim.

Herkend aan de emmers

“Herkent u mij nog?” vraagt een man aan teler Thom van der Riet. “U herken ik niet direct maar de emmers herken ik nog van vorig jaar” zo lacht Thom. Veel mensen brengen ieder jaar een bezoekje aan de fruitplukdag. Hoeveel kilo fruit het erf vandaag verlaat? “Geen idee, ik verwacht tussen de 500 en 1000 kg. Voor ons zit de pluk er officieel al op, we hebben speciaal voor deze dag enkele rijen laten staan. Wie goed zoekt kan naast appels ook nog peren vinden maar dat zijn wel echt de ‘leftovers’. Peren zijn eerder rijp dan appels, een kleine maand geleden zijn de laatste peren al geplukt.”

Thom vertelt dat er dit jaar een mooie productie uit hun boomgaarden is gekomen. “Het was vroeg warm, daarom konden de bloemknoppen goed uitgroeien. Toch hadden we dit jaar ook wel een uitdaging, de droogte. We kunnen hier gelukkig goed beregenen maar ook wij kregen te maken met het onttrekkingsverbod welke het waterschap instelde. Voor fruitteelt was er gelukkig een uitzondering dat we in de nachtelijke uren mochten beregenen.”

Honderden vragen voor Thom

Voor het eerst van haar leven komt ze in een boomgaard, Marja uit het Zuid-Hollandse Monster. “In het Westland bij ons is enkel glastuinbouw.” Samen met haar zoon en kleinzoon Andy, woonachtig in Dinteloord, zijn ze naar de fruitplukdag gekomen. Ze kijkt haar ogen uit en heeft nooit geweten dat er zoveel appels aan één boom konden groeien. Marja heeft dan ook direct honderden vragen voor Thom. “Zijn deze appels biologisch, wat zijn die kleine appels aan de kop van elke rij?” Op alle vragen heeft Thom uiteraard een antwoord. “Die kleine appels aan de kop van de rijen zijn sierappels, deze zijn aangeplant om te zorgen voor een optimale bestuiving van de bloemen. En biologisch? Nee dat gaat helaas niet in onze sector. Na de oorlog is de uitspraak ‘nooit meer honger gedaan’ waneer we bestrijdingsmiddelen niet op de juiste wijze inzetten is het onmogelijk om de gewenste productie per hectare te halen. Natuurlijk proberen we het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen wel tot een absoluut minimum te beperken. Iets is namelijk pas slecht voor je wanneer je er teveel van binnen krijgt. ”

Komende weken zullen er in Dinteloord en omgeving heel wat appeltaarten gebakken worden van de geoogste ‘buit’.

—