Jeroen van der Graaf: ‘Na mijn herseninfarct ben ik gaan beseffen wat echt belangrijk is in het leven’
Door: Olaf Knook RubriekSINT-ANNALAND - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Jeroen van der Graaf van Loods 20E in Sint-Annaland.
Jeroen, je staat ook wel bekend als ‘Taartarchitect’. Hoe komt dat?
“Klopt, dat was mijn eerste project. Bekende Nederlanders zoals Frans Bauer, de Frogers, Paskal van BLØF en nog veel meer bestelden hun bruidstaarten bij mij. De zaak was eigenlijk van mijn ouders; het was een gewone banketbakkerij. Uiteindelijk maakten we het assortiment luxer. Werden we meer een patisserie. Toen begon ik ook met 3D-taarten.”
3D-taarten? Hoe zien die eruit?
“Dat zijn taarten van bijvoorbeeld een paar meter hoog. Als iemand bijvoorbeeld een kantoorpand opende, bouwde ik dat gebouw na. Die taarten kosten bijna 10.000 euro. Ook internationale artiesten zoals Oleta Adams en Gloria Estefan bestelden dit bij mij. Klanten wilden hele gekke taarten voor hun feestjes. Ik kreeg dan ook de meest vreemde opdrachten, zoals Fabergé-eieren. Maar ik heb ook eens een 3D-taart gemaakt van een politiepet, besteld door een opa en oma voor hun kleinkind dat de politieacademie had afgerond. Dat soort opdrachten vind ik mooier; zij hechten daar meer waarde aan.”
Tof! Heb je alles van je ouders geleerd?
“Een deel, ja. Mijn moeder was heel creatief en mijn vader meer zakelijk. Maar ik ben altijd mijn eigen grenzen blijven verleggen. Daarom heb ik ook de kunstacademie gedaan. Voor mij ligt kunst en eten op dezelfde lijn. Technieken die ik op een doek gebruik, kan ik ook op een taart toepassen. Een taart maken is ook kunst. De ingrediënten zie ik als een schilderspalet met verschillende soorten verf. Zo denk ik altijd na hoe ik mensen kan verrassen met een gerecht of kunstwerk op een onverwachte manier.”
En toch ben je in 2009 gestopt als ‘Taartarchitect’. Waarom?
“Het bedrijf werd volwassen en toen heb ik het losgelaten. Ik kon aan de slag als innovatie-adviseur bij specerijenbedrijf Verstegen. Daarvoor reisde ik de hele wereld over, van Peru tot Zuid-Korea. Ik bezocht markten en proefde lokale producten om te ontdekken hoe we ons konden onderscheiden. Zo maakte ik een plan voor het bedrijf: hoe je een land als thema kunt benadrukken. En dat kan alleen met echte authenticiteit. We bedachten nieuwe producten en brachten die naar de markt. Het was een ontzettend gave baan. Maar toen kreeg ik een zware herseninfarct.”
Dat herseninfarct is nu drie jaar geleden. Hoe heeft dat jouw leven veranderd?
“Het was Tweede Paasdag en mijn vrouw wilde mij gedag zeggen voordat ze naar haar werk vertrok. Ze zag dat mijn gezicht scheef hing en merkte dat ik niet kon praten. Ze belde meteen 112 en binnen twintig minuten lag ik op de spoedeisende hulp. Na twee dagen was ik bij bewustzijn, maar ik kon niets. Het voelde heel vreemd; ineens stond mijn leven op nul. Ik reisde veel, maar nu kon ik niet meer praten, niet bewegen, niet zelf eten. Alles viel letterlijk uit elkaar. Ik volgde een traject met zeven artsen en al snel kwamen spraak en motoriek langzaam terug. Na een paar maanden kon ik weer praten en zelf eten.”
“Maar mijn zelfvertrouwen was weg. Mijn carrière, mijn status, mijn ego. Toen ben ik gaan leren over hersenpatiënten en hoe ik mijn leven kon verbeteren. Zo kwam ik bij brainfood uit. Dus alleen voedsel zonder kunstmatige toevoegingen eten. Ik ging ook meer wandelen, fietsen en mediteren. Voor mijn herseninfarct vond ik dat allemaal ‘suf’, voor oude mensen. Maar zo ben ik mijn leven gaan veranderen: ik geniet nu meer van de kleine dingen. Het was echt een totale life-changing ervaring.”
Wat betekent succes nu nog voor jou, vergeleken met de Taartarchitect?
“Vroeger was ik heel carrièregericht. Ik wilde bekendheid, aanzien, geld verdienen. Dat was belangrijk voor mij. Nu is dat heel anders. Nu gaat het mij om gelukkig zijn met de dingen die ik heb. Genoeg is genoeg. Ik hoef geen tien meer te halen; een zes is ook prima. En ik geniet meer van de mensen om mij heen: mijn gezin, familie en vrienden.”
Dus je gaat niet meer voor eigen belang?
“Klopt. Ik wil nu zoveel mogelijk kennis delen met mensen. Zo is eigenlijk mijn huidige bedrijf, Loods 20E, ontstaan. Daarbij speelt mijn vrouw Jolanda een onmisbare rol. Zij verzorgt de administratie en decoratieve taken. De loods was eerst van een vriend van mij, vol met oldtimers. Hij vroeg of ik iets met de ruimte kon. Ik ben toen gaan nadenken wat ik leuk zou vinden. Zeker na mijn herseninfarct wilde ik niet dat stress mijn energie zou opslokken. Zo begon ik met bakken, koken en kunst samenbrengen. Daarna dacht ik na over de inrichting: huiselijk, een plek waar mensen zich thuis voelen. Veel van de inrichting komt van kringloopwinkels, want het duurzame aspect vind ik belangrijk.”
Wat doe je nu voor andere mensen?
“Ik begon met het ontvangen van kleine groepjes voor workshops. Het thema is internationale smaken op lokale producten. Daarna ben ik ook weer desserts gaan maken zoals vroeger en lever ik die aan horeca op het eiland. Maar ik had nooit een einddoel in gedachten. Ik ben gewoon begonnen en heb het organisch laten ontstaan. We hebben nog geen sociale media en maken nog geen promotie; het enige wat nu klaar is, is een website.”
Maar het is dus geen echte restaurant?
“Nee, hoewel het er wel zo uitziet. Ik wilde geen concurrent worden van wat hier al is. Ik heb natuurlijk lang in de horeca gewerkt en weet hoe moeilijk het is om een restaurant draaiend te houden in deze tijd. Dus ben ik het tegenovergestelde gaan doen: bewust samenwerken met de lokale horeca.”
Heb je nog wel een droom, ondanks dat je geen einddoel hebt?
“Het ideaal is om een soort Tour de Tholen te organiseren, waarbij je bij allerlei bedrijfjes een gerechtje kunt proeven. Zo laat je zien wat het eiland Tholen te bieden heeft. Er zijn hier zoveel bijzondere dingen die veel mensen niet kennen. Ook wil ik een internationaal streetfoodfestival opzetten in mijn loods.”
Wil je dit je hele leven blijven doen?
“Ja, ik zie mezelf hier wel oud worden. Ik heb nog zoveel ideeën. Gelukkig is dat vermogen om nieuwe dingen te bedenken helemaal terug na mijn herseninfarct. Al is dat wel veranderd. Vroeger moest een idee bij wijze van spreken gisteren al uitgevoerd zijn. Nu bewaar ik ideeën en voer ze uit wanneer het uitkomt. Een voorbeeld is dat ik gezonde maaltijden wil aanbieden voor ouderen. Ik heb zelf ervaren hoe belangrijk voeding is in een herstelproces. Als je ouder wordt, heb je specifieke voedingsstoffen nodig. Die wil ik optimaal in balans brengen.”
Slotvraag: Met wie zou je zelf aan de keukentafel willen zitten?
“Ik heb er twee. Op kunstzinnig vlak wil ik aan tafel met Herman Brood. Hij is een soort idool voor mij en heeft in Nederland veel losgemaakt met zijn manier van denken en zijn kunst. Op het gebied van voedsel wil ik sparren met een andere icoon van mij: Grant Achatz, een chef uit Chicago van het restaurant Alinea. Hij is een genie op het gebied van eten en doet ook wetenschappelijk dingen met voeding, zoals technieken om smaken te verbeteren. Ik heb weleens in zijn restaurant gegeten en zat met tranen in mijn ogen door de emotie van het eten.”
Paspoort
Naam: Jeroen van der Graaf
Leeftijd: 60 jaar
Woonplaats: Tholen
Bedrijf: Loods 20E
Gevestigd: Sint-Annaland
Burgerlijke staat: Gehuwd met Jolanda
Kinderen: Joy (28) en Nikita (22)
Hobby’s: Wandelen, fietsen, de natuur ingaan en pakt sinds kort ook fitnessen en trainen weer op
