Charles Luijten overleden, Rijsbergen neemt afscheid van een verteller

RIJSBERGEN - Soms lag de gang vol met enveloppen. Mensen gooiden hun zelfgemaakte stukjes bij Charles Luijten door de brievenbus, en hij verbeterde ze, corrigeerde ze of kortte ze in. Daarna bepaalde hij of er een foto bij moest. Die schoot hij met een polaroid, ontwikkelde hij zelf en bracht hij naar de drukkerij. Dat ontwikkelen kostte veel tijd. “Ach, ik deed het graag,” blikte hij terug. “Maar anders hou je het ook geen vijftig jaar vol.”

Op vrijdag 26 september overleed de geboren en getogen Rijsbergenaar, 90 jaar oud. Op 1 oktober zou hij 91 worden. Een halve eeuw was hij dé correspondent van de Zundertse Bode en haar voorlopers. “Iedereen in Zundert, Klein Zundert, Rijsbergen, Wernhout en Achtmaal kent mij,” zei hij bij zijn gouden jubileum in 2022. Rijsbergen kende hem ook van andere kanten. Hij was de grondlegger van de Boerendag, stond jaren met zijn broer op het podium van de Bonte Avond en zette zich lang in voor carnavalsvereniging De Aopelaanders.

Zijn werk voor de krant begon bij de Saval, de producent van brandblusapparaten waar hij op de afdeling Planning en Correspondentie de briefwisseling met alle relaties verzorgde. Zo kwam Peter Kunst, die hem namens Uitgeverij & Drukkerij Vorsselmans benaderde, bij hem terecht. Luijten volgde Johan Wamsteker op en ging schrijven voor De Boer, het weekblad dat later Weekblad voor Rijsbergen en Zundert en daarna Zundertse Bode heette. In het begin werkte hij lange tijd zonder opdracht. De uitgeverij wilde alleen dat hij met Rijsbergs nieuws op de proppen kwam.

Onder de mensen
Het leuke van het werk vond hij dat je onder de mensen komt. Er diende zich van alles aan, van branden en auto-ongelukken tot festiviteiten en jubilea. Jubilerende echtparen en 100-jarigen waren zijn favoriete onderwerpen, en ook activiteiten van kinderen op school versloeg hij graag. Hij leverde daarnaast nieuws aan nieuwsdienst ANP en werkte mee aan televisieprogramma’s als AVRO’s Televizier van Jaap van Meekren en Showroom van de NCRV. Aan stoppen dacht hij bij dat gouden jubileum nog niet. “Van mij zijn ze nog niet af.”

Van alle verhalen vond hij dat over het drama van De Vloeiweide het meest indrukwekkend, omdat hij er persoonlijke herinneringen aan had. In het huis van boswachter Neefs op dat landgoed zat in de Tweede Wereldoorlog een geheime radiopost van het verzet. Na verraad vielen Duitse soldaten het huis aan. Vier leden van het gezin Neefs en vijf verzetsstrijders kwamen om het leven. Zijn elf jaar oudere broer Toon ging er na de overval als EHBO’er van het Rode Kruis naartoe om te helpen. Charles, toen een ventje van negen, fietste ook die kant op. “Ik zie de lijken op de boerenkarren nog voor me.” Hij was bij nagenoeg alle herdenkingen aanwezig en schreef er veel over.

Koningin Juliana
Datzelfde verhaal bracht hem als verslaggever naar paleis Soestdijk, bij de postume onderscheiding van een aantal gevallenen, onder wie zijn verre achterneef Janus van den Heuvel. De toenmalige Rijsbergse burgemeester Toon Hartman belde hem vooraf nog op. “Neem een vrije dag, je moet mee naar Soestdijk.” Op het paleis sprak hij zeker drie kwartier met koningin Juliana. “Zij zou een perfecte onderzoeker zijn geweest,” zei hij later, “want ze kleedde mij bij wijze van spreken helemaal uit.” Op zeker moment zei ze: “U kunt aardig vertellen.” En lachend erachteraan: “Mag ik nog een vuurtje van u?”

Hij verzorgde ook heel lang de raadsverslagen van de toenmalige gemeente Rijsbergen en had ontzettend goede contacten met de burgemeesters. Hartman en later Nico de Jaeger kwamen gewoon bij de familie over de vloer en aten regelmatig mee. Wist De Jaeger dat Charles’ vrouw Marianne gehaktballen ging maken, dan belde hij zelf op met de vraag of hij mocht aanschuiven. Controversiële zaken deden zich gelukkig nooit voor. “Zou dit wel het geval zijn geweest, dan had iemand anders daar een artikel over moeten schrijven.”

Hij werkte ook geruime tijd als kassier op het grenskantoor van Wernhout en later als ambtenaar Sociale Zaken bij achtereenvolgens de gemeenten Made, Loon op Zand en Nieuw-Ginneken. Op cultureel vlak bood hij Rijsbergen eveneens het nodige. Voor de Boerendag zette hij zijn netwerk in en stuurde hij kilo’s droge worst naar redacties in het hele land. “Proef ervan,” schreef hij erbij, “dit is er óók te krijgen. Maar kom vooral ook kijken.” Zo verscheen het feest regelmatig op televisie. Vijfentwintig jaar trok hij de kar. Hij was er dag en nacht mee bezig, wat thuis wel eens tot spanningen leidde. “Maar uiteindelijk hebben we er met De Karkooi toch een mooi museum aan over gehouden.”

Duo De Behangers
Met zijn broer Toon vormde de fervente accordeonist het Duo De Behangers. Hun vrolijke toneelstukken waren een voorloper van de Bonte Avond.

De laatste jaren was zijn gezondheid broos, al woonde hij nog altijd in zijn huis aan de Frederikstraat. Afgelopen jaar kreeg hij tijdens de Bonte Avond een uitgebreid eerbetoon voor al zijn verdiensten voor Rijsbergen. Op het podium waar hij zo vaak met zijn broer had gestaan, ging het nu over hem.

Charles laat een zoon, schoondochter, kleinzoon en kleindochter na.